تبلیغات 
وقتی تو نیستی
وقتی تو نیستی
وقتی تو نیستی ، نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها
مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می خوانم
عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره میکنم ، باشد برای روز مبادا
اما در صفحه های تقویم روزی بنام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد روزی شبی دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست ،
اما کسی چه میداند
شاید امروز نیز روز مبادا باشد
وقتی تو نیستی ، نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها
هر روز بی تو روز مباداست
آیینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند
آیینه ها که دعوت دیدارند، دیدارهای کوتاه از پشت هفت دیوار
دیوارهای صاف ، دیوارهای شیشه ای شفاف
دیوارهای تو، دیوارهای من ، دیوارهای فاصله بسیارند
آه ، دیوارهای تو همه آیینه اند ، آیینه های من همه دیوارند ...
وقتی تو نیستی ... !
نیست که نیست
کسی نیست ....
حتی ، آن سوی دیوار ...
به یاد شلوغی کوچه و بازار
لبخند میزنم به آن همه ذوق
با ذهن خسته و دیده ای بیمار
کوری مطلق
چند سالی ست که مشتی گوشت و پوست و خون را
بیهوده به این سو و آن سو می کشم
تا شاید
حدیث تلخ گذر زمان سرد را
در رگهای خشک تاریخ
به فراموشی سپارم
هیچگاه باز نمی گردم
تا انتقام تلخی زمان را از خشکی رگهای تاریخ
باز ستانم
دیگر غبار سرد آشفتگی های تکراری را
از گوشه دغدغه هایتان
کنار نمی زنم
تا آسوده در آغوش تاریخ به پرواز سرد و بی روحم
ادامه دهم
باید رفت ... ! من رفتم !
خواب مرگ
وقتی بیدار شدم دیدیم کرمهای ریز تمام بدنم رو تجزیه کردن
... آخه دیشب خواب مرگ رو دیده بودم !!!
مرگ لحظه ها
به نام آفریننده تمامی لحظاتم
... که فقط زوال می آفریند
دورد بر او وقتی که پوچی خلقتش در لابلای خیر و شر پنهان می کند
بیهوده نمی ستایمش
... شاید اینگونه مرگ لحظه هایم را جشن می گیرم .
پرواز
خاطره پریدن با او کاری می کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند ...
بازی روزگار
میدونی بازی روزگار چیه؟
این که تو چشم بذاری من قایم شم . بعد تو یکی دیگه رو پیدا کنی ...
منم تنها به دنبال تو بگردمافتاب با ان صبر بلندش کنج حیاط نشست و غروبم را تماشا کرد...
اما چه صبورتر بودند فالگیرانی ...
که تو را در کف دستهایم دیدند و هیچ نگفتند....
توهم
همیشه سبز می خشکد
همیشه ساده می بازد
همیشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد
من آن سبزم که رستن را تو آخر بردی از یادم
چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم
به پاس سادگی در عشق درون خود شکستم زود
دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود
دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود
درونم ملتهب از عشق ، برونم چهره ای دمسرد
ولی از عشق باختن را غرور من مرمت کرد
به جز از دوستت دارم ، حرفی نشد ز لب جاری
ولی غافل که تو خنجر درون آستین داری
طلوع اولین دیدار ، غروب شام آخر بود
سرانجام تو و عشقت ، حدیث پشت خنجر بود
سرانجام تو و عشقت ، حدیث پشت خنجر بود
درد مشترک
دوست داشتن همیشه گفتن نیست . گاه سکوت است و گاه نگاه ...
غریبه این درد مشترک من و توست
که گاهی نمی توانیم در چشم های هم نگاه کنیم ... !
گریه
با صدایی گرفته از باد پرسیدم : دلیل گریه ام چیست ؟
و باد بدون توجه به سوالم براه خود ادامه داد .
از قطرات باران که بر صورتم می لغزیدند پرسیدم : چرا گریانم ؟
باران هم بدون آمیختن با قطرات اشک من
بر زمین ریخت و به جریان آب پیوست .
آفتاب با ملایمت خاصی بر صورتم می تابید
از او پرسیدم : دلیل اشکم چیست ؟
او هم بدون جوابی به من به ابدیت خود پیوست .
از پرندگان در حال پرواز پرسیدم : دلیل اشک من چیست ؟
آنها هم بدون توجه به سوالم به دنبال رزق و روزی خود رفتند .
تنهایی در کنار رودخانه نشستم و در افکار خود فرو رفتم .
پاسخ به سوال خود را در تمامی طبیعت یافتم
زندگی بدون هدفی وجود ندارد .
بعضی با موفقیت و بعضی با شکست مواجه می شوند
اشک برای سرنوشتی می ریزیم که بر هیچ کس آشکار نشده .
دنبال پاسخی به سوالی هستیم که جواب ندارد
و در آخر می گرییم - برای نامعلوم
غرق در تماشای حرکت زیبا و یکنواخت رودخانه بودم که به ناگاه سوال خود را تکرار کردم :
چرا گریانم ؟
به خاطر اینکه در این زندگی پهناور تنهایی به دنبال حقایقی هستی که بر تو آشکار نیست .
از درخت سالمند پرسیدم : آیا همیشه گریان خواهم بود ؟
او در جوابم گفت : دلیل بودنت را بیاب و به زندگیت جهتی بده
برگی بر صورتم افتاد و اشکانم را پاک کرد
برگ را به دست گرفتم و مبهوت طراحی و پیچیدگی آن شدم.
در بهار این کوچه
چه قدر گم شده باشم و
پیدا نشده باشم خوب است؟
در پاییز این خیابان
چه قدر نتوانسته باشم
آرزوهایم را از باد پس بگیرم
خوب است؟
و چه قدر شعرهایم را
در این خانه
_همین خانه _
پای همین خرمالوها
چال کرده باشم، خوب است؟
به گمانم
می شد فقیرترین باغ ها را
دوبار و هر بار هفت پاییز
با آنان
چراغانی کرد
و بیش از این و
شاید
آنقدر خیلی بیش از این
که می شد جرات کرد و با آن
به اجرای دیگری از لبخند تو
اندیشید.
با اجازه ی تو ای مهربانم
جای خالی ات را
به انتشار بوی شاخه گلی
.هدیه کردم
بدون تو اینجا
قلبم
روحم
ته مانده ی آرزوهایش را بدرقه می کند
و امیدم
نا امیدانه نفسهای گرمت را بر روی کاغذ چرک مقابلش
حک می کند
از تو چه پنهان
دوباره بغض کرده ام
باید وضو بگیرم
از بس اذان چشمان تو را نشنیده ام
تمام نمازهای نگاهم قضا شده است
شب بخیر
شب بخیر ای آخرین امید من
نذار تاریكی تو قلبت بنشینه
چشاتو بروی شهر شب ببند
تا چشای كوچیكت خواب ببینه
میدونم خواب ستاره می بینی
خنده هات برای من غریبه نیست
با مداد نقره ای رو تن ماه
همه ی آرزوهاتو بنویس
غروبا تو سرزمین خواب تو
بوی تنهایی و غربت نمیاد
توی كوچه های سبز اون بجز
صدای پای محبت نمیاد
فرصت موندن تو شهر خواب كمه
دلتو به آسمون گره بزن
پا بزار تو جاده های كهكشون
شب بخیر ای آخرین امید من
سلطان اشک
سهم من از شب
شاید
همان ستاره ای باشد
که همیشه پنهان است
همیشه
همیشه
همیشه
و یا به قول قاصدکها
ستاره ی من
همان است
که پیدا نیست